Ik heb in juni 2006 mijn eerste spiegelreflexcamera gekocht. Het was een Canon 350D met een standaard-lens, 18-55 mm. Al snel kon ik hem gebruiken tijdens een reis naar Krakow, Polen (link volgt). Het bleek dat ik lol had ik documentaire fotografie. Al snel kocht ik een 50mm lens en een 100 mm macro/telelens. Naast veel katten-foto’s van Fons ben ik deze veel gaan gebruiken voor het vastleggen van steden, gebouwen en bands tijdens optredens. Ik deed ook wel wat aan, ongevraagde, portretten. Ik ben daar op een gegeven moment mee gestopt toen ik daar ook wel eens voor gevraagd werd. Ik vond dat lastig. Dan moest ik ineens op een feestje ‘mooie’ foto’s van mensen maken.
Concertfotografie vond en vind ik nog steeds leuk. Ik merk wel een verschil met de eerste jaren. Sinds Corona zijn misschien ook wel andere omgangsvormen, zijn bezoekers van concerten meer statisch en laten ze je minder makkelijk langs. Het is daarom wat minder makkelijk om snel bij een podium te komen en de juiste plek voor een foto te vinden. Door de komst van mobiele telefoons met steeds betere camera’s maakt iedereen nu ook steeds meer en betere foto’s. De toegevoegde waarde van een amateur-camera met een goede lens, maar niet de beste, en de mobiele telefoon waarmee een beeld direct op insta, tiktok of whatapp staat is steeds minder en daarmee de motivatie ook lager.
Ik neem mijn camera, ondertussen een digitale spiegelreflex, nog wel mee op excursie met mijn werk. Ook daarbij merk ik dat het gewicht van een tas met 4 lensen steeds minder makkelijk opweegt tegen een goede mobiel. Ik zie nog stees het kwaliteitsverschil, maar de vraag is wel waar de inspanning voor het maken van een mooie foto nog voor nodig is. De likes? kunnen terugkijken?
Ook ik heb, om bovenstaande afwegingen, voor mijn fietsvakantie een nieuwe telefoon gekocht met goede camera. Ik heb een boek gemaakt van de foto’s maar ik zie wel het kwaliteitsverschil. Er is geen foto die ik groot aan de muur kan hangen. Het scheelde wel misschien een kilo.
Voor 2006 heb ik ook wel foto’s gemaakt maar vaak met een Powershot. Mijn eerste camera was een wegwerp-camera, rond 1995. Ik had er toen niets mee, ook niet met de esthetica. Het was puur vastleggen, en dan nog vaak slordig ook,
Tijdens mijn studie Bouwkunde heb ik een aantal keer meegedaan aan een workshop fotografie, ook analoog, inclusief afdrukken etc. Daar ben ik langzaam gegrepen door fotografie. Langzamerhand werd het ook nuttig voor de studie, en later werk, om gebouwen te fotograferen. Je kon die beelden gebruiken als referentie en geheugensteuntje voor na een excursie, om iets na te kijken.
Na de financieel-economische crisis van 2010-2012 ben ik begonnen aan enkele analoge- en pinhole cursussen. Dat was zo leuk dat ik ook mijn eigen badkamer als doca ben gaan gebruiken.
Rond 2010 is mijn eerste camera gestolen. Ik heb toen een nieuwe camera gekocht, een Canon 50D. Tussendoor heb ik wat betere zoom-lenzen gekocht, een 16-35 van een collega toen ik bij Queeste werkte, en later een Tamron 24-70. Ook heb ik, nadat de eerst 50 mm lens kapot ging een 50 mm 1,4 gekocht. De 50D beviel niet geheel, dat is later een 6D geworden en nu een Canon R.
Ik heb veel van mijn foto’s op Flickr staan. De meeste foto-series zijn onder te verdelen in subcategorieen concerten, gebouwen, steden en landschappen. In de posts zijn de foto’s die je ziet gelinkt vanuit Flickr